Tczew jest jednym z najstarszych miast na Pomorzu Gdańskim liczącym ponad

800 lat.

Coraz większe znaczenie Tczewa spowodowało iż Sambora II w roku 1252-1253 przeniósł stolicę księstwa z Lubiszewa oraz rozpoczął budowę zamku. Prawa miejskie nadał Tczewowi w 1260 roku .

Oprócz rzemiosła i handlu istniała komora celna, dzięki której powiększała się zamożność miasta.

Istniała także mennica bijąca własne monety wymienialne na całym szlaku wodnym.

Mestwin II w roku 1289 sprowadził dominikanów którzy zbudowali kościół o raz klasztor, niestety wkrótce miasto przeszło pod panowanie krzyżackie (1309 r.) i dopiero na mocy pokoju toruńskiego (1466 r.) Tczew wrócił do Polski.

Pierwszy rozbiór Polski (1772 r.) spowodował, że Tczew ponownie został

oderwany od Polski i znalazł się pod

panowaniem pruskim aż do roku 1807 kiedy to został zdobyty przez Generała Henryka Dąbrowskiego i do 1815 roku był pod panowaniem francuskim.

Most przez Wisłę został zbudowany w latach 1851-1857.

27.06.1851 roku król pruski Wilhelm IV położył kamień węgielny na Tczewski brzegu Wisły.

12.10.1857 roku most został otwarty.

Natomiast po zbudowaniu szlaku kolejowego Berlin-Królewiec przerzucono przez Wisłę (1888-1890 r.) most kolejowy, fakt ten spowodował, iż Tczew stał się ważnym europejskim węzłem komunikacyjnym.

W 1912 roku oba mosty od strony Lisewa zostały przedłużone o 250m.

Tczew powrócił do Polski 30.01.1920 r.

Na początku XIII w. Nazwa Tczewa brzmiała TRSOW następnie DERSOVE,

DIRSZOWE, DERSOWE, TRSSEW,

TRSSEV, TRSEV, TRSCIEW.